CZYRACZNOŚĆ

Czyraczność – opis choroby Czyraczność (łac. furunculosis) to czyraki występujące mnogo w postaci wysiewów. Sam czyrak (łac. furunculus) jest zapalnym […]

Czyraczność – opis choroby

Czyraczność (łac. furunculosis) to czyraki występujące mnogo w postaci wysiewów. Sam czyrak (łac. furunculus) jest zapalnym i bolesnym naciekiem w otoczeniu mieszka włosowego (lub kilku-kilkunastu przyległych) z czopem martwiczym w części centralnej. W czyraczności nagromadzone czyraki mogą być w różnym stadium rozwoju oraz przybrać postać przewlekłą i nawrotową. Za ich pojawienie się odpowiada zakażenie gronkowcem złocistym. Natomiast czynnikiem predysponującymi do zachorowania jest ogólne osłabienie odporności (wskutek cukrzycy, chorób nerek i wątroby, otyłości, alkoholizmu, nowotworów czy HIV i AIDS).

Objawy

U chorych początkowo pojawia się bolesny guzek. Po kilku dniach widoczna jest krosta z przebitym włosem, a następnie zmiany martwicze z obecnością ropnego czopa. Treść z czopa może wypłynąć samoistnie, pozostawiając kraterowate owrzodzenie, którego zagojenie skutkuje blizną.

Czyraki najczęściej występują na granicy skóry owłosionej – karku, pośladków, klatki piersiowej (czasem na twarzy). Te zlokalizowane na uchu (czyrak ucha) czy nosie bolą najbardziej, gdyż w miejscach tych jest stosunkowo mało tkanki skórnej. Natomiast czyraki na górnej wardze, okolicach oczodołów i skroni to najgroźniejsze postaci choroby. Może również dojść do ich skupienia i zlania w jednym miejscu (czyrak gromadny) bądź pojawienia się gorączki lub zmęczenia.

 

Diagnostyka

Czyraczność zwykle wykrywa się w oparciu o wywiad z pacjentem odnośnie zaobserwowanych objawów i występujących chorób przewlekłych oraz badanie fizykalne. W przypadkach wątpliwych rozstrzyga wymaz bakteriologiczny na obecność gronkowca złocistego i morfologia krwi.

 

Leczenie

Gdy u pacjenta stwierdza się czyraki, dermatolog zaleca pocieranie zmian skórnych środkami odkażającymi oraz miejscowe stosowanie 2% roztworu ichtiolu lub 10% maści ichtiolowej. Konieczne bywa też chirurgicznie nacięcie czopów i drenaż ropy. Z chwilą pęknięcia czopa leczenie rozszerza się o maść odkażającą z antybiotykiem plus sterylny opatrunek. Dodatkowo konieczna jest ogólna antybiotykoterapia. Lekarz dermatolog może zaproponować również przyjmowanie – wspomagająco – witamin A, E oraz grupy B, by polepszyć kondycję chorej skóry.

 

Prewencja

Czyraczność dotyka głównie osoby przewlekle chore. Stąd podstawą w profilaktyce jest zdrowy styl życia, zwiększający prawdopodobieństwo uniknięcia poważniejszych chorób. Z kolei zdiagnozowana choroba ogólnoustrojowa zobowiązuje do postępowania zgodnie z zaleceniami lekarza i dbania o siebie. Istotna jest również dobra dieta i przestrzeganie zasad higieny, gdyż czyrak może być konsekwencją nieożywienia i niedbania o czystość ciała.

logo