KELOID

Keloid – opis choroby Keloid to stwardniała, przerośnięta blizna (stąd alternatywna nazwa choroby – bliznowiec). Tworzy on szpecące zmiany o […]

Keloid – opis choroby

Keloid to stwardniała, przerośnięta blizna (stąd alternatywna nazwa choroby – bliznowiec). Tworzy on szpecące zmiany o fioletowym lub różowym kolorze, czasem przyjmujące znaczne rozmiary. Bliznowiec może powstawać jako reakcja na urazy (keloid wtórny) lub bez wyraźnej przyczyny (keloid samoistny).

Keloid wtórny można roboczo nazwać anomalią w procesie gojenia. Rozwija się on wskutek rozrostu skóry z hiperpoliferacją (nadmierne złuszczenie naskórka) i nadmiernym nagromadzeniem składników macierzy pozakomórkowej. Zmiana charakteryzuje się zwiększoną zawartością kolagenu oraz glikozoaminoglikanów. Innymi słowy organizm dążąc do zagojenia skóry, robi to nieprawidłowo, tworzy patologiczne zmiany, czyli szpecący keloid. W przypadku, gdy wystąpi bliznowiec samoistny, trudno ustalić jego przyczyny.

Nie wiadomo bowiem, dlaczego niektóre osoby są podatne na rozwój keloidu. Wiemy natomiast, że częściej spotyka się go u osób ciemnoskórych. Podejrzewa się też, że keloid może mieć podłoże genetyczne.

Źródło zdjęć: DermNet NZ

 

Objawy

Keloid pojawia się jako guzowata narośl – przerośnięta, zgrubiała i uniesiona blizna. Może przybrać różową lub fioletową barwę. Bliznowiec ma nieregularny kształt, wyróżnia się ponadto trudnym do przewidzenia i niekontrolowanym rozrostem poza granice chorego miejsca.

Keloid najczęściej rozwija się na plecach, klatce piersiowej, małżowinie usznej i ramionach. Bliznowiec nie tylko szpeci skórę i negatywnie wpływa na samopoczucie chorego, lecz także może powodować dolegliwości bólowe oraz świąd.

Diagnoza

Lekarz dermatolog najczęściej jest w stanie zdiagnozować keloid w oparciu o wywiad przeprowadzony z pacjentem i dokładne oględziny zmian. Ponieważ jednak łatwo pomylić keloid z dermatofibrosarcoma protuberans (mięsak tkanek miękkich), dermatolog może zlecić badanie histopatologiczne (biopsję skóry), aby potwierdzić diagnozę.

Leczenie

Keloid jest niezwykle trudnym do wyleczenia schorzeniem. Jest wiele metod, terapii, jednak żadna z nich nie rozwiązuje problemu całkowicie. Bliznowiec usunięty chirurgicznie powraca z częstotliwością 45–100%. Po takim zabiegu stosuje się leki steroidowe – wstrzykiwane w rany lub przykładane do nich w postaci opatrunków. Podaje się także zastrzyki z interferonu, które zmniejszają wyniosłość blizn oraz ryzyko, że keloid powróci po operacji.

Inną metodą leczenia, którą może zalecić dermatolog, jest krioterapia – wymrożenie ciekłym azotem, wskutek czego keloid wygładza się. Krioterapię powtarza się w odstępach 20–30 dni. Zabiegi najskuteczniejsze są w połączeniu z doogniskowym podawaniem kortykosteroidów.

Prewencja

Osoby, które wiedzą, że może u nich wystąpić keloid, nie powinny dopuszczać do powstawania urazów i uszkodzeń skóry. Należy też unikać zbędnych zabiegów kosmetycznych i ograniczać, jeśli to możliwe, nacinanie skóry w trakcie wszelkiego rodzaju zabiegów operacyjnych (cięcia chirurgiczne trzeba wykonywać równolegle do fałdów skóry, a rany zamykać z minimalnym jej napięciem). Wszystko dlatego, że bliznowiec ma tendencje do nawrotów w miejscu nowych urazów.

logo