ŁUPIEŻ PSTRY

Łupież pstry – opis choroby Czynnikiem wywołującym łupież pstry (łac. pityriasis versicolor) jest bardzo często spotykany drożdżak Pityrosporum furfur (saprofit […]

Łupież pstry – opis choroby

Czynnikiem wywołującym łupież pstry (łac. pityriasis versicolor) jest bardzo często spotykany drożdżak Pityrosporum furfur (saprofit występujący u 90%–100% ludzkości).

Łupież pstry jest powierzchowną infekcją grzybiczą i jednocześnie schorzenie bardzo popularnym – jednym z najczęściej spotykanych zaburzeń barwnikowych na świecie. Łupież pstry to choroba przewlekła, diagnozowana głównie u dorosłych, a bardzo rzadko u dzieci.Większą ilość zachorowań na łupież pstry odnotowuje się wśród chorych na cukrzycę, powracających z krajów tropikalnych i trenujących regularnie w siłowni.

Łupież pstry ma też tendencję do nawrotów (u 60% po roku, u 80% po dwóch latach), która wynika z niemożliwości całkowitego wyeliminowania czynników wywołujących chorobę.

Źródło zdjęć: DermNet NZ

Objawy łupieżu pstrego

Zmiany, które wywołuje łupież pstry, spotyka się najczęściej na górnej części ramion, klatce piersiowej, skórze owłosionej głowy, na plecach i tułowiu – czyli w miejscach z dużym zagęszczeniem gruczołów łojowych. Mimo że w trakcie choroby łodygi włosów i błony śluzowe nie są zajęte, czasem zdarza się, że dochodzi do zapalenia mieszków włosowych.

Łupież pstry objawia się zmianami grudkowatymi lub pieniążkowatymi. Plamy są liczne, lekko złuszczające się. Przybierają kolor różowy lub żółtobrunatny. Występuje otrębiaste złuszczanie. Natomiast w sytuacji, gdy zmiany wywołane przez łupież zostaną wystawione na promieniowanie słoneczne, w ich miejscu pojawią się odbarwienia i towarzyszące im przebarwienia skóry otaczającej (podobieństwo do bielactwa).

 

Diagnoza

Łupież pstry rozpoznać można dość łatwo. Jednak zmiany wywoływane przez tę chorobę bywają mylone m.in. z łupieżem białym, wypryskiem łojotokowym i bielactwem nabytym. Aby uniknąć błędnego rozpoznania, dermatolog może zastosować kilka prostych badań. Jedno z nich polega na użyciu w lampy Wooda – emitowany przez nią ultrafiolet wywołuje bladoróżową fluorescencję zmian. Można także pobrać zeskrobiny fragmentów chorego naskórka i poddać go badaniom, do których używa się wodorotlenku potasu, błękitu metylenowego, roztworu Alberta lub tuszu marki Parker. Te dwie ostatnie metody przynoszą szybsze wyniki, gdyż barwią elementy grzyba wywołującego łupież pstry, przez co łatwiej zaobserwować je pod mikroskopem.

Leczenie

W przypadku, gdy u pacjenta stwierdzi się łupież pstry, leczenie obejmuje zarówno działania zmierzające do usunięcia objawów, jak i zapobiegające ich ponowieniu. Łupież pstry wymaga skojarzenia leczenia miejscowego i ogólnego.

W leczeniu ogólnym dermatolog może zalecić zastosowanie ketokonazolu, flukonazolu lub itrakonazolu. Jednocześnie podaje się leki miejscowe – specjalistyczne preparaty powinny być stosowane codziennie, przez minimum 2 tygodnie, nakładane na skórę od szyi w dół do kolan oraz pozostawiane na 10–15 min.

Ponieważ owłosiona skóra głowy często jest rezerwuarem grzyba wywołującego łupież pstry, zdarza się, że dermatolog zaleca stosowanie szamponów z 2% ketokonazolu lub 1 % roztwóru ekonazolu.

 

Prewencja

Ponieważ łupież pstry ma bardzo dużą tendencję do nawrotów, dermatolog powinien zalecić pacjentowi profilaktyczne stosowanie przeciwgrzybiczych preparatów miejscowych – maści czy szamponów.  Aż dwa składniki imidazolowe – przeciwgrzybicze i całą gamę substancji pielęgnujących skórę głowy i włosy zawiera szampon Dandrene. Jest doceniany przez osoby z uporczywym łupieżem, łupieżem pstrym i łojotokiem na skórze głowy, a także w łagodzeniu objawów innych dermatoz. Leczenie profilaktyczne, polega na myciu skóry głowy szamponem przeciwłupieżowym, a całego ciała preparatami zwalczającymi łupież. Kurację należy stosować raz na 14-21 dni.

Należy pamiętać też, że rozwojowi choroby sprzyjają wysokie temperatury i wilgoć. Dodatkowo łupież pstry łatwiej rozwija się u osób z niedoborem odporności, podwyższonym poziomem kortykosteroidów, a także będących w ciąży, mających tłustą skórę i skłonność do nadmiernej potliwości.

logo