OPARZENIA

Oparzenia – opis choroby Oparzenia (łac. combustio) to bardzo często spotykana forma uszkodzenia skóry. W grupie szczególnego ryzyka wystąpienia oparzenia […]

Oparzenia – opis choroby

Oparzenia (łac. combustio) to bardzo często spotykana forma uszkodzenia skóry. W grupie szczególnego ryzyka wystąpienia oparzenia są osoby pracujące w kuchniach i wszelkiego rodzaju zakładach, w których występuje konieczność używania wysokiej temperatury. Bardzo często oparzenia termiczne przydarzają się w środowisku domowym. Oparzenie uszkadza skórę, ale jeśli jest poważniejsze, dotyka również głębiej położonych tkanek i narządów.

Oparzenia termiczne

klasyfikuje się, uwzględniając ich rozległość. Te największe mogą doprowadzić do wstrząsu ogólnoustrojowego i zgonu. Kontakt z temperaturą wyższą niż 55°C powoduje uszkodzenie skóry i tkanek głębszych, często jest to zmiana nieodwracalna, czyli martwica. Może do niej dojść także w niższej temperaturze – nawet przy 42 stopniach może powstać oparzenie, a jeśli kontakt z tą temperaturą będzie długotrwały – martwica.

Źródło zdjęć: DermNet NZ

 

Objawy

Oparzenia termiczne poszczególnych stopni różnią się objawami. W przypadku oparzeń I stopnia widoczne jest zaczerwienienie. Pacjentowi dolega ból, a po 2-3 dniach zaczyna on odczuwać swędzenie. Oparzenia II stopnia powierzchniowe objawiają się pęcherzami z surowiczym płynem i towarzyszącym bólem. Mniej bolesne jest oparzenie II stopnia głębokie, ponieważ uszkadza zakończenia nerwów. Objawia się zaś białą skórą z czerwonymi punktami w okolicach cebulek włosowych. W oparzeniach III stopnia skóra zmienia kolor na biały, białoszary lub brunatny. Jest przy tym twarda i sucha, goi się długo, pozostawia blizny i często wymaga przeszczepu.

 

Diagnoza

Oparzenia termiczne są bardzo łatwe do zdiagnozowania na podstawie oględzin i wywiadu z pacjentem. Ważniejszym zadaniem, które musi wypełnić dermatolog, jest określenie uszkodzenia tkanek – w stopniach (głębokość oparzenia) oraz w procentach powierzchni ciała. Bezpośrednio po urazie może być to trudne, w niektórych przypadkach ocena jest możliwa dopiero po upływie kilku dni.

 

Oparzenia

dzieli się na cztery stopnie. Najlżejsze jest oparzenie I stopnia, które dotyka tylko naskórka, a jego objawy ustępują po kilku dniach bez blizn. Oparzenia II stopnia powierzchowne (IIA) są głębsze i dotykają części skóry właściwej, goją się od tygodnia do trzech i również nie pozostawiają blizn. Blizny są natomiast skutkami oparzeń II stopnia głębokiego (IIB), które dotyczy naskórka i skóry właściwej w całej jej grubości. Proces gojenia się tego typu zmian trwa kilka tygodni. Oparzenia III stopnia obejmują skórę właściwą razem z naczyniami i nerwami skórnymi oraz podskórną tkanką tłuszczową. Oparzenia IV stopnia powodują martwicę sięgającą mięśni, ścięgien i kości.

 

Leczenie

W przypadku oparzenia w pierwszej chwili należy przemywać skórę czystą i chłodną wodą – przez ok. 20 min lub do ustania bólu. Kolejnym krokiem jest założenie opatrunku z jałowej gazy. Jeśli oparzona część ciała jest pod ubraniem, można je zdjąć dopiero podczas schładzania, gdyż mogło ono przywrzeć do skóry. Podobnie należy postąpić w przypadku obecnej na ciele biżuterii. Oparzoną kończynę należy unieruchomić i unieść. Gdy oparzenia termiczne są znaczne, należy wezwać karetkę pogotowia.

Postępowanie lekarza zależy w dużej mierze od tego, jak rozległe są oparzenia. W skrajnych przypadkach możliwa jest konieczność przeszczepu skóry. Dermatolog, chirurg czy chirurg plastyczny często są niezbędnym źródłem pomocy pacjentowi.

 

Prewencja

Aby uniknąć oparzeń, trzeba w różnych sytuacjach, zarówno w domu, jak i w pracy, zachowywać ostrożność. Oparzenia termiczne są zazwyczaj wywoływane przez rozkojarzenie i brak rozsądku. Przed gorącymi przedmiotami i płynami należy strzec szczególnie dzieci. One same nie zawsze zdają sobie sprawę, czym grozi kontakt z wrzątkiem czy żelazkiem. Dlatego, gdy w domu mieszkają maluchy, należy zabezpieczać niebezpieczne przedmioty.

logo