PIEGI

Piegi – opis choroby Piegi (łac. ephelides) należą do najczęstszych zaburzeń hiperpigmentacyjnych, czyli z nagromadzeniem się barwnika w skórze. Nieprawidłowość […]

Piegi – opis choroby

Piegi (łac. ephelides) należą do najczęstszych zaburzeń hiperpigmentacyjnych, czyli z nagromadzeniem się barwnika w skórze. Nieprawidłowość sprowadza się tu do przyspieszonej produkcji melaniny (ciemnego pigmentu skóry) przez prawidłowo zbudowane melanocyty.

Piegi są plamami barwnikowymi położonymi w poziomie skóry, o równej powierzchni, zwykle rozsianymi po odsłoniętych częściach ciała. Jedni uznają je za naturalne piękno, inni – za szpecące wygląd przebarwienia. Ich ocena bywa więc względna, ale źródło jedno – uwarunkowania genetyczne. Piegi na nosie, policzkach czy czole często obserwuje się u ludzi młodych i dzieci. Jednak nigdy nie występują one u niemowląt – dają o sobie znać z czasem. Do ich pojawienia się predysponuje również mlecznobiała cera z blond lub rudymi włosami (tzw. I fototyp skóry).

 

Objawy

Piegi uwidaczniają się jako małe, nieregularne, lecz zwykle ułożone symetrycznie, jasno- lub ciemnobrunatne plamy o gładkiej powierzchni. Najczęściej zajmują one skórę twarzy (głównie piegi na nosie i policzkach), ale możliwe są też piegi na rękach (ramiona, wyprostne części przedramion oraz grzbiety rąk), górnych częściach ciała czy dekolcie. Generalnie piegi bledną zimą, a nasycają się barwnikiem wiosną i latem. Wszystko wskutek promieniowania słonecznego, które pobudza melanocyty do produkcji barwnika.

 

Diagnostyka

Dermatolog w przypadku piegów bazuje jedynie na zwykłym oglądzie skóry. Jest to w zupełności wystarczające do właściwego ich rozpoznania. Jednak w postępowaniu diagnostycznym należy różnicować te zmiany z plamami soczewicowatymi, które zazwyczaj są większe i występują na skórze osłoniętej.

 

Leczenie

Lekarz dermatolog na piegi zawsze zaleca preparaty miejscowe. Wśród nich znajdują się środki złuszczające (np. maść perhydrolowa 30%, maść z estrem monobenzylowym hydrochinonu 10%). W wyniku ich działania piegi znikają wraz ze złuszczoną skórą. Jednak przebarwienia mogą się nawracać.
Trwalsze efekty przynosi terapia z zastosowaniem fenolu. Jednak nieprawidłowości w jej przeprowadzaniu mogą skutkować bliznami. Niekiedy na piegi stosuje się też powierzchowną krioterapię w formie masażu oraz peeling z użyciem kwasów alfahydroksylowych.  

 

Prewencja

Piegi są dziedziczną zmianą skórną, więc ich wystąpienia nie da się uniknąć na 100%. Ich powstanie jest wynikiem zaburzenia autosomalnego dominującego, czyli tyczącego się tzw. autosomów (chromosomów od 1 do 22, parzystych u obu płci). Geny na nich zapisane muszą być obecne w dwóch prawidłowych kopiach (jeden chromosom od matki, drugi od ojca). Jeśli tak nie jest i jedna kopia jest wadliwa, druga – prawidłowa – nie jest w stanie zapewnić odpowiedniej ilości produkowanego białka. W rezultacie ujawnia się choroba.

Nie mniej jednak osoby piegowate powinny unikać ekspozycji na słońce i chronić skórę kremami z filtrem przez cały rok. By nie pojawiły się – popularnie zwane – piegi od słońca, latem co dwie godziny należy aplikować środek z filtrem powyżej SPF30, a w pozostałych porach roku – nie mniej niż SPF25. Należy również mieć świadomość, że piegi mogą powstawać wskutek zmian hormonalnych, przyjmowania środków antykoncepcyjnych czy po prostu w wyniku starzenia się skóry.

logo