BIELACTWO NABYTE

Redakcja Dermatolog.pl, 29 października 2014

Bielactwo nabyte – opis choroby

Bielactwo nabyte (vitiligo) to przewlekła choroba o podłożu immunologicznym objawiająca się dobrze odgraniczonymi od zdrowej skóry odbarwieniami. Symptomy schorzenia znakomicie oddaje jego łacińska nazwa – vitiligo – oznaczająca ”białą łatę” u cielęcia. Bielactwo nabyte diagnozuje się u ok. 1-2% populacji. Choć choroba nie stanowi bezpośredniego zagrożenia życia, bielactwo nabyte ma ogromny wpływ na psychikę, relacje interpersonalne i osobowość chorych, powodując stres, poczucie dyskryminacji i niską samoocenę.

Bielactwo to dysfunkcja melanocytów – komórek produkujących ciemny pigment skóry. Przyczyny schorzenia wciąż nie znane. Przeciętny dermatolog powie, że bielactwo nabyte częściowo jest dziedziczne (30% przypadków) i związane z układem nerwowym (zmiany skórne pokrywają się z obszarem zaopatrywanym przez dany nerw). Jednak najpopularniejsza jest autoimmunologiczna teoria rozwoju schorzenia. Zgodnie z nią bielactwo nabyte jest skutkiem niszczenia melanocytów przez swoiste limfocyty cytotoksyczne. Potwierdza to fakt częstego współistnienia schorzenia z innymi chorobami autoimmunologicznymi – endokrynopatiami, chorobami tkanki łącznej, cukrzycą czy niedokrwistością złośliwą.

 

Źródło zdjęć: DermNet NZ

 

Objawy bielactwa nabytego

Bielactwo nabyte najczęściej ujawnia się u młodych osób – pomiędzy 10. a 30. r.ż. Choroba przebiega z okresami aktywności i remisji. Bielactwo w tej odmianie objawia się jasnymi plamami na skórze – o różnej wielkości i kształtach. Początkowo mleczno-białe plamy przypominają ziarna soczewicy, stopniowo mogą się powiększać i pomnażać, a w skrajnych przypadkach objąć odbarwieniem całą powierzchnię ciała. Zmiany mogą mieć różną lokalizację – twarz, grzbiety rąk, nogi i stopy, klatka piersiowa, okolice narządów intymnych.

Dermatolog podczas badania pacjenta z pewnością nie stwierdzi stanu zapalnego, zaczerwienia, świądu czy złuszczenia naskórna – nie towarzyszą one plamom bielaczym. Natomiast odbarwienia mogą pojawić się w obrębie tęczówki i siatkówki oka oraz w uchu wewnętrznym, a także włosów.

 

Diagnostyka – bielactwo nabyte

Dermatolog diagnozuje bielactwo nabyte w oparciu o badanie kliniczne oraz ocenę zmian skórnych w świetle lampy Wooda emitującej promienie UV. Pod jej wpływem skóra bielacza zaczyna świecić na biało. W razie wątpliwości specjalista dermatolog może skorzystać z badania histopatologicznego wycinka chorej skóry. O tym, czy to bielactwo poinformuje brak melanocytów i zwiększenie liczby komórek Langerhansa w obrazie mikroskopowym.

 

Leczenie

By pokonać bielactwo nabyte, leczenie musi zostać dobrane indywidualnie. Dermatolog powinien zaproponować terapię adekwatną do stadia rozwoju choroby, rozległości zmian na skórze i jej fototypu. W początkowym etapie stosuje się glikokortykosteroidy o silnym działaniu przeciwzapalnym. By pobudzić nieaktywne melanocyty, podaje się leki uwrażliwiające na światło słoneczne i promienie UV, często w połączeniu z fototerapią. Natomiast gdy zmiany chorobowe są rozległe (50-80% powierzchni ciała) – bielactwo nabyte leczy się poprzez depigmentację zdrowych partii skóry.

 

Prewencja

Zachorowania na bielactwo nabyte raczej nie da się uniknąć, ale można ograniczyć wpływ czynników hamujących wytwarzanie ciemnego pigmentu. Są nimi np. hormony kory nadnerczy (kortykosteroidy) oraz kwas askorbinowy (witamina C). Chorzy bezwzględnie powinni też stosować kremy z wysokim filtrem UV (minimum 30 SPF).

Znajdź specjalistę