GRZYBICA SKÓRY

Redakcja Dermatolog.pl, 29 października 2014

Grzybica skory – opis choroby

Grzybica skóry gładkiej (łac. tinea cutis glabrae) to choroba osób w różnym wieku. Powodem zakażenia mogą być wszystkie dermatofity chorobotwórcze – zarówno ludzkie, jak i zwierzęce. Najczęściej są to T. rubrum, T. mentagrophytes, E. Floccosum, T. tonsurans i M. canis.  Jak w przypadku innych grzybic, również i grzybica skóry jest skutkiem zarażenia podczas kontaktu z zainfekowanymi osobami (lub zwierzętami) bądź używanymi przez nie przedmiotami i ubraniami. Dodatkowo wszelkie uszkodzenia skóry ułatwiają zakażenie.
Grzybica skóry rozpoczyna się nagle i przebiega zwykle w sposób ostry, niekiedy bardzo przewlekły, a zmiany chorobowe bywają dość rozległe. Obszary, których dotyczy grzybica skóry, mogą być różne. Jednak najczęściej występuje ona na skórze nieosłoniętej – twarz, ręce, szyja. Grzybica skóry gładkiej, w porównaniu do innych zakażeń grzybiczych, charakteryzuje się stosunkowo szybkim przebiegiem. Wyleczona nie pozostawia blizn.

Źródło zdjęć: DermNet NZ

 

Objawy grzybicy skóry

Grzybica skóry początkowo wywołuje zmiany o charakterze zapalnym, z obecnością wykwitów pęcherzykowych i krostkowych – głównie na obwodzie – którym towarzyszy silny świąd. Później odczucie swędzenia zmniejsza się, a zmiany przechodzą w rumieniowo-złuszczające. Wygasają w części centralnej, a szerzą się obwodowo, dając charakterystyczny policykliczny układ wykwitów.
Ogniska, które wywołuje grzybica skóry gładkiej, wyraźnie wyróżniają się od otoczenia.

W zależności od tego, jakie jest źródło choroby, grzybica przybiera różne postaci. Jeśli grzybica skóry jest skutkiem zakażenia grzybami antropofilnymi, jej przebieg jest łagodniejszy, a zmiany w tym wypadku są mniej zapalne. Natomiast gdy schorzenie wywołało źródło odzwierzęce, zmiany bywają wyniosłe, zapalne, pokryte pęcherzykami i krostami na całej powierzchni, a objawom towarzyszy świąd.

 

Diagnoza

Grzybica skóry może przypominać łuszczycę, wyprysk pieniążkowaty, łupież różowy Giberta i łojotokowe zapaleniem skóry. Aby dokonać właściwej diagnozy, dermatolog – po wstępnym rozpoznaniu na podstawie objawów – powinien odwołać się do badań mykologicznych celem wykrycia drożdżaków, grzybów bądź pleśni. Wyniki tych badań mają charakter decydujący.

 

Leczenie grzybicy skóry

Zazwyczaj mniej rozległa grzybica skóry wiąże się z leczeniem miejscowym, które zwykle jest skuteczne. Gdy choroba przebiega ze zwiększonym rogowaceniem i złuszczaniem, dermatolog przepisuje preparaty w postaci maści. Natomiast w sytuacji pojawienia się sączą, zaleca się kremy, aerozole lub żele. Wśród leków stosowanych w terapii schorzenia znajdują się:

  • nystatyna;
  • natamycyna;
  • kwas undecylenowy;
  • chlormidazol;
  • mikonazol;
  • ekonazol;
  • ikonazol;
  • flutrimazol;
  • bifonazol;
  • ketokonazol;
  • terbinafina;
  • naftyfina;
  • amorolfina;

 

Prewencja

Wszelkie obniżenia odporności rodzą ryzyko, że grzybica – w tym także grzybica skóry gładkiej rozwinie się u chorego z defektem immunologicznym. Dlatego jednym ze sposobów jej zapobiegania jest dbanie o całościowy stan zdrowia i poprawianie odporności organizmu. Niezbędna jest też właściwa higiena osobista i unikanie sytuacji, w których mogłoby dojść do kontaktu z osobami lub zwierzętami, u których grzybica już wystąpiła.

Znajdź specjalistę