LISZAJEC ZAKAŹNY

Redakcja Dermatolog.pl, 30 października 2014

Liszajec zakaźny – opis choroby

Liszajec zakaźny jest powierzchniowym zapaleniem skóry, wywoływanym przez gronkowce i paciorkowce. Zachorowanie ułatwiają urazy skóry, takie jak zranienia czy ukąszenia owadów. Liszajec częściej występuje w ciepłym, wilgotnym środowisku.

Liszajec zakaźny to popularna choroba zakaźna, szczególnie częsta u dzieci, choć spotyka się ją również u dorosłych. Najłatwiej zarazić się nią, przebywając w grupach, stąd liczne zachorowania w żłobkach, przedszkolach i szkołach. Zarażenie odbywa się przez bezpośredni kontakt z chorym lub używanymi przez niego przedmiotami. Gdy u chorego pojawią się liszajec zakaźny, często on sam przenosi zakażenie na inne obszary skóry.

Liszajec zakaźny rozpoczyna się nagle, choroba ma łagodny przebieg, a objawy utrzymują się przez kilka lub kilkanaście dni. Nieleczony liszajec może doskwierać kilka tygodni, a wyleczone zmiany nie pozostawiają blizn.

Źródło zdjęć: DermNet NZ

Objawy

Liszajec zakaźny powoduje pojawienie się powierzchownych wykwitów pęcherzowo-ropnych. Utrzymują się one przez jedną lub dwie doby, po czym pękają i pozostawiają miodowożółte, miękkie strupy. Zmiany wywołane przez liszajec zakaźny występują na twarzy, w okolicach jamy ustnej i nosa oraz w okolicach płytek paznokciowych. W trakcie przebiegu choroby nie stwierdza się objawów ogólnych.

 

Diagnoza liszajca zakaźnego

Dermatolog najczęściej może zdiagnozować liszajec zakaźny w oparciu o szczegółowy wywiad i oględziny zmian. Zdarza się, że zanim zostaną podane leki, dermatolog zleca badania laboratoryjne. W trakcie ich przebiegu można dostrzec skupiska paciorkowca bądź gronkowca. W dobraniu odpowiednich leków pomocne jest również wykonanie antybiogramu (badanie mikrobiologiczne wykazujące działanie antybiotyku na bakterię).

 

Leczenie

W przypadku, gdy dermatolog stwierdza liszajec zakaźny, leczenie dobiera się indywidualnie – z uwzględnieniem nasilenia zmian chorobowych oraz ich lokalizacji.

Zazwyczaj wystarcza leczenie miejscowe, trwające od 7 do 10 dni. Stosuje się w nim:

  • mupirocynę;
  • bacytracynę;
  • neomycynę;
  • chloramfenikol;
  • klindamycynę;
  • kwas fusydowy;
  • tetracyklinę.

Leki te występują w postaci maści, kremów, żeli, płynów, emulsji i aerozoli. Jeśli leczenie miejscowe nie przynosi rezultatów i liszajec nie ustępuje, dermatolog może zadecydować o podaniu antybiotyków aktywnych wobec S. aureus i S. pyogenes.

 

Prewencja

Liszajec zakaźny przenosi się w miejscach, w których przebywa wiele osób. Często nie da się uniknąć posyłania dziecka do przedszkola czy żłobka, gdzie razem z innymi chorobami czai się liszajec zakaźny. Dlatego też trzeba szczególnie dbać o higienę osobistą i zaszczepiać w dziecku nawyki z nią związane. Z całą pewnością należy uczulić je, by nie korzystało z ręczników i innych przedmiotów osobistych obcych ludzi. Trzeba także unikać czynników, które mogą sprzyjać chorobie, czyli urazów, ukąszeń, obniżenia odporności. Szczególną ostrożność zachować należy zawsze wtedy, gdy ktoś w otoczeniu choruje na liszajec zakaźny. Wówczas najlepiej kontakty z chorym do minimum. Jeśli pojawią się objawy choroby, trzeba szybko rozpocząć leczenie – im wcześniej podane zostaną leki, tym krócej ono potrwa. Bardzo ważne jest też niewysyłanie dziecka z objawami choroby do przedszkola – będzie wtedy zarażało inne maluchy.

Znajdź specjalistę