ŁYSIENIE ŁOJOTOKOWE

Redakcja Dermatolog.pl, 30 października 2014

Łysienie łojotokowe – opis choroby

Łysienie łojotokowe to jedna z częściej spotykanych przyczyn utraty włosów. Schorzenie to jest następstwem niewłaściwego leczenia chorób wynikających z nieprawidłowego działania gruczołów łojowych. Zaburzenia będące pokłosiem złej gospodarki hormonalnej progesteronu i androgenów, a także stresu, nieprawidłowości immunologicznych i chorób układu nerwowego prowadzą bowiem do łojotoku, następnie do łupieżu łojotokowego, a w ostrych przebiegach ze stanem zapalnym – do osłabienia cebulek włosów, a w konsekwencji do ich wypadania.

Pośrednio na łysienie łojotokowe wpływają obniżona odporność, depresja, a także nadużywanie alkoholu i nieprawidłowa dieta. Dodatkowo sprzyjają mu podrażnienia skóry głowy przez kosmetyki oraz nakrycia głowy. Ciekawym faktem jest, że łojotok (a co za tym idzie – łysienie) narasta pod wpływem wysokiej temperatury. Częste przebywanie na słońcu zmniejsza bowiem produkcję łoju. Dlatego też łojotokowe zapalenie skóry, które również może wywołać łysienie łojotokowe, najczęściej pojawia się zimą i jesienią.

Schorzenie to raczej dotyka mężczyzn w średnim wieku. Łysienie łojotokowe zauważyć można przede wszystkim na skórze głowy, jednak zdarzają się przypadki wypadania włosów z innych obszarów ciała. Odpowiednio szybko podjęte leczenie hamuje wypadanie włosów i przyspiesza ich odrastanie.

Objawy

Zanim chory zauważy u siebie wzmożone wypadanie włosów, organizm ostrzeże go o nieprawidłowościach poprzez łupież i łojotok. Zaburzenia funkcjonowania gruczołów łojowych rozpoznać można po przetłuszczających się włosach i łupieżu – początkowo białym, a później tłustym i żółtym, mocno przylegającym do skóry. Wszystkiemu może towarzyszyć swędzenie, w kolejnym etapie dochodzi do wypadania i przerzedzania się włosów. Początkowo łysienie łojotokowe obserwuje się w kątach skroniowych, następnie włosy wypadają ze szczytu głowy. W końcowych stadiach owłosienie pozostaje jedynie z tyłu w wąskim pasie w kształcie podkowy.

Diagnoza łysienia łojotokowego

Łysienie łojotokowe rozpoznaje się raczej z łatwością. Dermatolog zazwyczaj jest w stanie postawić diagnozę na podstawie bezpośredniej obserwacji stanu skóry głowy oraz wywiadu z pacjentem. Może też zlecić badania wykluczające inne przyczyny łysienia. Szybka i sprawna diagnoza umożliwia podjęcie leczenia hamującego przyczynę wypadania włosów, a poza tym ogranicza ryzyko nawrotów i przyspiesza odrastanie włosów.

Leczenie

Łysienie łojotokowe zwalcza się, lecząc jego przyczyny – łojotok, łupież i łojotokowe zapalenie skóry. Walka z chorobą jest nużąca, ponieważ prowadzące do niej schorzenia mają tendencje do nawrotów. Dlatego też poza doraźnym leczeniem trzeba systematycznie stosować środki przeciwłupieżowe i przeciwłojotokowe. Dermatolog może zalecić też leki przeciwgrzybiczne. Zdarza się również, że u pacjenta stosuje się kurację hormonalną. Jeśli mieszki włosowe nie zostały trwale uszkodzone, po wdrożeniu odpowiedniej terapii włosy mogą odrosnąć.

Prewencja

Łysienie łojotokowe to przypadłość, której można uniknąć – wystarczy dbać o kondycję skóry głowy. Skórę z tendencją do łojotoku należy delikatnie oczyszczać i nawilżać. Konieczna jest też rezygnacja z kosmetyków wysuszających oraz tłustych, zatykających pory. Warto co jakiś czas profilaktycznie stosować środki zawierające pirytionian cynku, ketokonazol, siarczek selenu czy związek siarki. Aby nie pobudzać gruczołów łojowych, lepiej używać letniej wody. Ponadto pacjentom doradza się rezygnację z suszenia włosów suszarką. Koniecznie trzeba reagować na pierwsze niepokojące objawy, takie jak przetłuszczające się włosy i białe drobiny na ubraniach. Szybko podjęte kroki terapeutyczne pozwalają opóźnić łysienie.

Powiązane artykuły

Znajdź dermatologa na skróty

Dermatolog to lekarz specjalista, który zajmuję się w leczeniem skóry, włosów oraz paznokci. Dermatologia to dziedzina medycyny, którą możemy podzielić na dermatologię leczniczą oraz estetyczną. Dermatologia lecznicza, jak sama nazwa wskazuje, skupia się na leczeniu chorób skóry takich jak afta, łuszczyca, czerniak, łysienie, trądzik różowaty, i wiele innych. 

Dermatologia estetyczna skupia się na poprawie kondycji skóry i spowolnieniu procesów starzenia. W dermatologii estetycznej stosuje się preparaty i zabiegi na usuwanie zmarszczek, usuwanie znamion, itp. Często leczenie chorób skóry, takich jak trądzik pospolity, wymaga też wykonania zabiegów estetycznych w celu usunięcia blizn potrądzikowych lub przebarwień skóry. 

Dermatolog specjalizujący się w leczeniu chorób skóry może jednocześnie być specjalistą dermatologii estetycznej lub szeroko pojętej medycyny estetycznej.  Dermatochirurgia zajmuje się usuwaniem chirurgicznym lub laserowym zmian skórnych takich jak różne rodzaje znamion – naskórkowe i melanocytowe, naczyniowe, łojowe i potowe -włókniaki, kurzajki, kaszaki, i inne.