ŁYSIENIE PLACKOWATE

Redakcja Dermatolog.pl, 30 października 2014

Łysienie plackowate – opis choroby

Łysienie plackowate charakteryzuje się nagłą, całkowitą utratą włosów na plackowatych obszarach, wokół których skóra pozostaje niezmieniona.

Choroba ta występuje zarówno u dzieci, jak i u dorosłych, jednak najczęściej spotyka się ją u osób poniżej 20 r.ż. Łysienie plackowate równie często dotyczy przedstawicieli obu płci.

Nie jest znana dokładna przyczyna tej przypadłości. Najczęściej przyjmuje się, że ma ona podłoże autoimmunologiczne – założenie to wynika z częstego współwystępowania choroby z bielactwem nabytym i różnego rodzaju autoprzeciwciałami. Inna hipoteza mówi o tle genetycznym. W części przypadków istnieje związek z układem nerwowym, a łysienie pojawia się wówczas po ciężkich przeżyciach psychicznych.
Łysienie plackowate zazwyczaj ustępuje samoistnie po kilku miesiącach, nie pozostawiając widocznych zmian na ciele pacjenta. Zdarzają się jednak nawroty choroby.

Źródło zdjęć: DermNet NZ

Objawy łysienia plackowatego

Łysienie plackowate objawia się całkowitą utratą włosów w ograniczonych i wyraźnie oddzielonych od zdrowej skóry obszarach. Wyłysiałe „placki” są rozmaitej wielkości i kształtu, rozszerzają się kręgami. Łysienie plackowate charakteryzuje się również obecnością tzw. włosów wykrzyknikowych, które znaleźć można na obrzeżach rozprzestrzeniających się ognisk. Zazwyczaj zmiany ograniczają się do pojedynczych obszarów, ewentualnie kilku wielkości monety. W przypadkach o ostrym przebiegu zmiany mogą być rozległe.

Łysienie plackowate to choroba o charakterze zapalnym, mimo że jest to niewidoczne na skórze. W trakcie jej przebiegu tworzą się nacieki w otoczeniu mieszków włosowych. Zmiany mogą pojawić się na skórze głowy, ale również okolicach pachowych i płciowych, a także brwi i rzęs.

 

Diagnoza

Łysienie plackowate rozpoznaje się na podstawie obrazu klinicznego. Pomocne może być badanie trichogramu, przy pomocy którego ocenia się liczbę włosów dystroficznych i telegenowych. Zdarzają się ponadto przypadki, w których trzeba przeprowadzić dodatkowe badania. Jeśli w trakcie wywiadu z pacjentem okaże się, że w jego rodzinie występowały choroby o podłożu autoimmunologicznym, dermatolog powinien zalecić badania przesiewowe w celu wykrycia obecności autoprzeciwciał.

Leczenie łysienia plackowatego

W przypadkach takich chorób, jak łysienie plackowate, leczenie nie jest konieczne. Choroba pozostawiona sama sobie zanika po pewnym czasie spontanicznie. Dlatego dermatolog może odradzać pacjentowi podejmowanie terapii, która może być długa, niewygodna oraz potencjalnie toksyczna.
W przypadkach, w których pacjent nie chce czekać na samoistne ustąpienie zmian, lekarz może przepisać leki.

Wśród metod leczenia dolegliwości jaką jest łysienie plackowate znajdują się:

  • doogniskowe wstrzykiwanie kortykostereoidów;
  • fotochemoterapia;
  • immunoterapia miejscowa;
  • kuracja difencypronem w postaci roztworu;
  • metoda PUVA (psoraleny + naświetlanie promieniowaniem UVA);
  • ogólne podawanie kortykostereoidów;
  • ogólnoustrojowe stosowanie cyklosporyny.

Wszystkie te metody zwalczające łysienie są dość bolesne, a ich wyniki często nie zaspokajają oczekiwań chorych. W wielu przypadkach zdecydowanie lepiej jest zakamuflować zmianę peruką i poczekać aż natura sama poradzi sobie ze zmianą chorobową.

 

Prewencja

Nie do końca wiadomo, co wywołuje łysienie plackowate. Dlatego też trudno przed nim się ustrzec, dodatkowo działania profilaktyczne utrudnia nagły i niespodziewany przebieg choroby. Jednocześnie należy pamiętać, że schorzenie może powodować obniżenie samooceny i dyskomfort. Dlatego dobrze jest objąć pacjenta opieką psychologiczną i skontaktować go z osobami nękanymi przez łysienie plackowate.

Powiązane artykuły

Znajdź dermatologa na skróty

Dermatolog to lekarz specjalista, który zajmuję się w leczeniem skóry, włosów oraz paznokci. Dermatologia to dziedzina medycyny, którą możemy podzielić na dermatologię leczniczą oraz estetyczną. Dermatologia lecznicza, jak sama nazwa wskazuje, skupia się na leczeniu chorób skóry takich jak afta, łuszczyca, czerniak, łysienie, trądzik różowaty, i wiele innych. 

Dermatologia estetyczna skupia się na poprawie kondycji skóry i spowolnieniu procesów starzenia. W dermatologii estetycznej stosuje się preparaty i zabiegi na usuwanie zmarszczek, usuwanie znamion, itp. Często leczenie chorób skóry, takich jak trądzik pospolity, wymaga też wykonania zabiegów estetycznych w celu usunięcia blizn potrądzikowych lub przebarwień skóry. 

Dermatolog specjalizujący się w leczeniu chorób skóry może jednocześnie być specjalistą dermatologii estetycznej lub szeroko pojętej medycyny estetycznej.  Dermatochirurgia zajmuje się usuwaniem chirurgicznym lub laserowym zmian skórnych takich jak różne rodzaje znamion – naskórkowe i melanocytowe, naczyniowe, łojowe i potowe -włókniaki, kurzajki, kaszaki, i inne.