OPARZENIA

Redakcja Dermatolog.pl, 3 listopada 2014

Oparzenia – opis choroby

Oparzenia (łac. combustio) to bardzo często spotykana forma uszkodzenia skóry. W grupie szczególnego ryzyka wystąpienia oparzenia są osoby pracujące w kuchniach i wszelkiego rodzaju zakładach, w których występuje konieczność używania wysokiej temperatury. Bardzo często oparzenia termiczne przydarzają się w środowisku domowym. Oparzenie uszkadza skórę, ale jeśli jest poważniejsze, dotyka również głębiej położonych tkanek i narządów.

Oparzenia termiczne

klasyfikuje się, uwzględniając ich rozległość. Te największe mogą doprowadzić do wstrząsu ogólnoustrojowego i zgonu. Kontakt z temperaturą wyższą niż 55°C powoduje uszkodzenie skóry i tkanek głębszych, często jest to zmiana nieodwracalna, czyli martwica. Może do niej dojść także w niższej temperaturze – nawet przy 42 stopniach może powstać oparzenie, a jeśli kontakt z tą temperaturą będzie długotrwały – martwica.

Źródło zdjęć: DermNet NZ

 

Objawy

Oparzenia termiczne poszczególnych stopni różnią się objawami. W przypadku oparzeń I stopnia widoczne jest zaczerwienienie. Pacjentowi dolega ból, a po 2-3 dniach zaczyna on odczuwać swędzenie. Oparzenia II stopnia powierzchniowe objawiają się pęcherzami z surowiczym płynem i towarzyszącym bólem. Mniej bolesne jest oparzenie II stopnia głębokie, ponieważ uszkadza zakończenia nerwów. Objawia się zaś białą skórą z czerwonymi punktami w okolicach cebulek włosowych. W oparzeniach III stopnia skóra zmienia kolor na biały, białoszary lub brunatny. Jest przy tym twarda i sucha, goi się długo, pozostawia blizny i często wymaga przeszczepu.

 

Diagnoza

Oparzenia termiczne są bardzo łatwe do zdiagnozowania na podstawie oględzin i wywiadu z pacjentem. Ważniejszym zadaniem, które musi wypełnić dermatolog, jest określenie uszkodzenia tkanek – w stopniach (głębokość oparzenia) oraz w procentach powierzchni ciała. Bezpośrednio po urazie może być to trudne, w niektórych przypadkach ocena jest możliwa dopiero po upływie kilku dni.

 

Oparzenia

dzieli się na cztery stopnie. Najlżejsze jest oparzenie I stopnia, które dotyka tylko naskórka, a jego objawy ustępują po kilku dniach bez blizn. Oparzenia II stopnia powierzchowne (IIA) są głębsze i dotykają części skóry właściwej, goją się od tygodnia do trzech i również nie pozostawiają blizn. Blizny są natomiast skutkami oparzeń II stopnia głębokiego (IIB), które dotyczy naskórka i skóry właściwej w całej jej grubości. Proces gojenia się tego typu zmian trwa kilka tygodni. Oparzenia III stopnia obejmują skórę właściwą razem z naczyniami i nerwami skórnymi oraz podskórną tkanką tłuszczową. Oparzenia IV stopnia powodują martwicę sięgającą mięśni, ścięgien i kości.

 

Leczenie

W przypadku oparzenia w pierwszej chwili należy przemywać skórę czystą i chłodną wodą – przez ok. 20 min lub do ustania bólu. Kolejnym krokiem jest założenie opatrunku z jałowej gazy. Jeśli oparzona część ciała jest pod ubraniem, można je zdjąć dopiero podczas schładzania, gdyż mogło ono przywrzeć do skóry. Podobnie należy postąpić w przypadku obecnej na ciele biżuterii. Oparzoną kończynę należy unieruchomić i unieść. Gdy oparzenia termiczne są znaczne, należy wezwać karetkę pogotowia.

Postępowanie lekarza zależy w dużej mierze od tego, jak rozległe są oparzenia. W skrajnych przypadkach możliwa jest konieczność przeszczepu skóry. Dermatolog, chirurg czy chirurg plastyczny często są niezbędnym źródłem pomocy pacjentowi.

 

Prewencja

Aby uniknąć oparzeń, trzeba w różnych sytuacjach, zarówno w domu, jak i w pracy, zachowywać ostrożność. Oparzenia termiczne są zazwyczaj wywoływane przez rozkojarzenie i brak rozsądku. Przed gorącymi przedmiotami i płynami należy strzec szczególnie dzieci. One same nie zawsze zdają sobie sprawę, czym grozi kontakt z wrzątkiem czy żelazkiem. Dlatego, gdy w domu mieszkają maluchy, należy zabezpieczać niebezpieczne przedmioty.

Powiązane artykuły

Znajdź dermatologa na skróty

Dermatolog to lekarz specjalista, który zajmuję się w leczeniem skóry, włosów oraz paznokci. Dermatologia to dziedzina medycyny, którą możemy podzielić na dermatologię leczniczą oraz estetyczną. Dermatologia lecznicza, jak sama nazwa wskazuje, skupia się na leczeniu chorób skóry takich jak afta, łuszczyca, czerniak, łysienie, trądzik różowaty, i wiele innych. 

Dermatologia estetyczna skupia się na poprawie kondycji skóry i spowolnieniu procesów starzenia. W dermatologii estetycznej stosuje się preparaty i zabiegi na usuwanie zmarszczek, usuwanie znamion, itp. Często leczenie chorób skóry, takich jak trądzik pospolity, wymaga też wykonania zabiegów estetycznych w celu usunięcia blizn potrądzikowych lub przebarwień skóry. 

Dermatolog specjalizujący się w leczeniu chorób skóry może jednocześnie być specjalistą dermatologii estetycznej lub szeroko pojętej medycyny estetycznej.  Dermatochirurgia zajmuje się usuwaniem chirurgicznym lub laserowym zmian skórnych takich jak różne rodzaje znamion – naskórkowe i melanocytowe, naczyniowe, łojowe i potowe -włókniaki, kurzajki, kaszaki, i inne.