ROPOWICA

Redakcja Dermatolog.pl, 4 listopada 2014

Ropowica – opis choroby

Ropowica jest stanem zapalnym skóry. Mylne jest jednak założenie, że ogranicza swoje działanie do zewnętrznej powłoki ciała. Ropowica wykazuje bowiem łatwość rozszerzania się na inne narządy. Powodując jednocześnie ich niewydolność. Tym samym ropowica może doprowadzić do poważnych w skutkach powikłań. Zdarza się, że infekcja rozwinie się tak mocno, że powoduje konieczność amputacji kończyn. Ropowica może wywołać też sepsę, czyli zakażenie krwi, które w bardzo wielu przypadkach jest śmiertelne.

Stan zapalny, którym charakteryzuje się ropowica skóry, najczęściej wywołują paciorkowce i gronkowce, które zawsze są obecna na ludzkiej skórze. Zazwyczaj nie stanowią one zagrożenia, są jednak pewne okoliczności, w wyniku których może pojawić się ropowica. Przyczyny powstania stanu zapalnego mogą wydawać się dość banalne – są nimi urazy i uszkodzenia. Nawet małe ranki stają się wrotami, przez które bakterie wnikają do organizmu. Następnie rozwijają się one, wywołując choroby takie jak ropowica skóry, a w dalszej kolejności – prowadząc do stanów zagrażających życiu chorego.

 

Objawy

Ropowica pojawia się w miejscu rany, do której wdarły się bakterie. W ten sposób dochodzi do infekcji. Objawem tego procesu jest zaczerwienienie i ocieplenie skóry. Charakterystyczne jest, że miejsca chore nie są wyraźnie odgraniczone od tkanek zdrowych. Zaczerwienieniu towarzyszy obrzęk sięgający głębszych tkanek. W obrębie zmian ujawniają się drobne zbiorniki ropy. Ropowica skóry wywołuje ból, towarzyszą jej również powiększenie węzłów chłonnych, a także gorączka, dreszcze oraz złe samopoczucie.

Ropowica dotyka różnych części ciała. Najczęściej spotyka się ją w obrębie kończyn górnych i dolnych. Zdarza się również, że pojawia się na klatce piersiowej, a także worku mosznowym i pęcherzu moczowym. Stan zapalny rozwija się nie tylko na zewnętrznych powierzchniach ciała. Ropowica może zaatakować bowiem przestrzeń przygardłową oraz jamę brzuszną.

 

Diagnoza

W przypadkach takich jak ropowica skóry, dermatolog stawia diagnozę w oparciu o obserwację obrazu klinicznego. Konieczne jest także badanie posiewowe ropnej wydzieliny pod kątem drobnoustroju, którego aktywność sprawiła, że rozwinęła się ropowica skóry. Kolejnym krokiem jest dobranie odpowiednich leków. Lekarz powinien też stwierdzić, czy ropowica nie postępuje i nie wywołuje zmian w narządach wewnętrznych.

 

Leczenie

Gdy u chorego powstanie ropowica, leczenie należy rozpocząć od podania antybiotyku. Dermatolog może zalecić również podawanie środków przeciwbólowych oraz okładów chłodzących z 30-procentowego alkoholu. Zaleca się także unieruchomienie kończyny dotkniętej chorobą. Ropowica w cięższych przypadkach wymaga interwencji chirurgicznej, polegającej na nacięciu skóry, oczyszczeniu zmiany z ropy i usunięciu martwych warstw naskórka. Czasem zakłada się również sączki lub dreny ułatwiające odpływ ropy. Bywa również, że potrzebne jest powtórzenie zabiegu. W poważnych stanach, źle rokujących, lekarz ucieka się do najdrastyczniejszej metody terapeutycznej – amputacji w celu zahamowania rozprzestrzeniania się choroby w organizmie.

Ropowica wymaga natychmiastowego podjęcia leczenia. Zwlekanie z terapią może doprowadzić do rozszerzania się zakażenia na inne narządy. W rezultacie w ich obrębie rozwinie się stan zapalny, co uniemożliwi zmienionym chorobowo narządom prawidłową pracę. W najgorszych przypadkach może dojść do zakażenia krwi, tzw. sepsy, której skutki mogą być dla pacjenta śmiertelne.

 

Prewencja

W przypadku chorób takich jak ropowica, profilaktyka obejmuje przede wszystkim unikanie wszelkiego rodzaju zranień. Niezwykle istotne jest, by – jeśli dojdzie do jakiegokolwiek przerwania ciągłości skóry – starannie oczyszczać ranę i wykonywać jałowe opatrunki. W ten sposób można obniżyć ryzyko  zakażenia rany bakteriami.

Powiązane artykuły

Znajdź dermatologa na skróty

Dermatolog to lekarz specjalista, który zajmuję się w leczeniem skóry, włosów oraz paznokci. Dermatologia to dziedzina medycyny, którą możemy podzielić na dermatologię leczniczą oraz estetyczną. Dermatologia lecznicza, jak sama nazwa wskazuje, skupia się na leczeniu chorób skóry takich jak afta, łuszczyca, czerniak, łysienie, trądzik różowaty, i wiele innych. 

Dermatologia estetyczna skupia się na poprawie kondycji skóry i spowolnieniu procesów starzenia. W dermatologii estetycznej stosuje się preparaty i zabiegi na usuwanie zmarszczek, usuwanie znamion, itp. Często leczenie chorób skóry, takich jak trądzik pospolity, wymaga też wykonania zabiegów estetycznych w celu usunięcia blizn potrądzikowych lub przebarwień skóry. 

Dermatolog specjalizujący się w leczeniu chorób skóry może jednocześnie być specjalistą dermatologii estetycznej lub szeroko pojętej medycyny estetycznej.  Dermatochirurgia zajmuje się usuwaniem chirurgicznym lub laserowym zmian skórnych takich jak różne rodzaje znamion – naskórkowe i melanocytowe, naczyniowe, łojowe i potowe -włókniaki, kurzajki, kaszaki, i inne.