Zdrowa i piękna skóra

Bielactwo – skąd się bierze i jak je leczyć?

Redakcja Dermatolog.pl, 7 kwietnia 2015

Bielactwo

Bielactwo to przewlekłe schorzenie dermatologiczne, które polega na deficycie pigmentu w skórze, tęczówce oczu i włosach. Problem ten dosięga coraz większą część populacji, czego przyczyną są nie tylko czynniki genetyczne, ale także środowiskowe. Co warto wiedzieć o tej przypadłości i jak powinno się ją właściwie leczyć?

bielactwo

Przyczyny bielactwa

Przyczyny występowania bielactwa nie są jednoznacznie określone. Najczęściej w fachowej literaturze tłumaczy się je uwarunkowaniami genetycznymi, które mogą obciążać organizm całkowicie lub częściowo. Jeśli dolegliwość ta przybiera postać tzw. „albinizmu całkowitego”, ma zwykle podłoże we wrodzonych zaburzeniach metabolizmu tyrozyny, które skutkują spadkiem lub całkowitym brakiem produkcji melaniny w komórkach barwnikowych. Bielactwo częściowe i bielactwo nabyte może mieć taką samą przyczynę, jak też mogą je wywoływać zaburzenia mechanizmu odpornościowego, długotrwałe narażenie na czynniki stresogenne, cukrzyca czy choroby endokrynologiczne.

Bielactwo – objawy

Bielactwo przeważnie ujawnia się pomiędzy 10. a 30. rokiem życia. Choroba ta nie jest bolesna i przebiega z okresami aktywności oraz remisji. Do głównych jej objawów zalicza się mleczno-kremowe odbarwienia na skórze, które początkowo mają okrągły kształt i są niewielkich rozmiarów, natomiast wraz z upływem czasu stopniowo powiększają się i rozprzestrzeniają na coraz większe partie ciała. Centrum plamy jest mlecznobiałe, a obwódka ciemniejsza. Odbarwienia dosięgać mogą nie tylko naskórka czy włosów, ale także błon śluzowych oka czy ucha wewnętrznego.

Leczenie bielactwa

Nie istnieje sprawdzona metoda, która jest w stanie wyeliminować wszystkie zmiany skórne powodowane przez bielactwo. Celem leczenia jest przywrócenie zabarwienia skóry lub też odbarwienie skóry zdrowej. Ten drugi wariant kuracji stosuje się wówczas, gdy powierzchnia zmian zajmuje ponad połowę powierzchni skóry, a próby przywrócenia normalnego kolorytu okazują się bezskuteczne. Najczęściej jednak w przypadku bielactwa stosuje się leczenie miejscowe, pod postacią kremów czy maści. Ich skuteczność waha się od 10% do 80%.

Można także sięgnąć po leczenie systemowe, w ramach którego wykonuje się fototerapię. W jej trakcie ciało naświetlane jest wąskim pasmem promieniowania UVB lub promieniami UVA, po uprzednim doustnym zaaplikowaniu leków fotouwrażliwiających. Warto jednak wiedzieć, że takie leczenie jest uciążliwe i wymaga od pacjenta sporo dyscypliny. Trwa ono wiele miesięcy, na naświetlania trzeba uczęszczać kilka razy w tygodniu, a gdy zażywamy również leki doustne, musimy w jego trakcie nosić okulary chroniące przed promieniowaniem UV. Skuteczność fototerapii to około 60%. Miejsca oporne na wspominane powyżej metody leczenia poddane mogą być także metodzie o nazwie „suction blister grafts”. W jej ramach fragment skóry z partii zawierających barwnik przenoszony jest w miejsca bielacze. Niestety nie istnieją badania laboratoryjne kwalifikujące pacjenta do określonej terapii. Jej wybór uzależniony jest od oceny lekarza oraz indywidualnej decyzji pacjenta.

O czym trzeba pamiętać?

Plamy na skórze, czyli bielactwo, nie stanowią zagrożenia dla zdrowia chorego. Niebezpieczne jest jednak wystawianie ich na działanie promieni słonecznych. Skóra pozbawiona melanocytów jest bezbronna wobec czynników ultrafioletowych, w związku z tym bardzo łatwo o oparzenia słoneczne, a nawet zmiany nowotworowe. Dlatego wszystkie odbarwione miejsca należy smarować specjalnymi kremami i balsamami z wysokim filtrem UV (minimum 30). Stosowanie tego typu preparatów ma też dodatkową zaletę. Za ich sprawą skóra zdrowa nie opala się, więc kontrast w stosunku do zmian bielaczych jest mniejszy, przez co zmiany dermatologiczne stają się mniej widoczne.

Skuteczność leczenia bielactwa nie jest niestety pewna, jednak w wielu przypadkach chorobę można całkowicie wyeliminować. Podczas terapii musimy być jednak wytrwali, a przede wszystkim zadbać o systematyczność w aplikacji leków lub poddawaniu się zabiegom.

Powiązane artykuły

Napisz komentarz

Dodaj komentarz

Znajdź dermatologa na skróty

Dermatolog to lekarz specjalista, który zajmuję się w leczeniem skóry, włosów oraz paznokci. Dermatologia to dziedzina medycyny, którą możemy podzielić na dermatologię leczniczą oraz estetyczną. Dermatologia lecznicza, jak sama nazwa wskazuje, skupia się na leczeniu chorób skóry takich jak afta, łuszczyca, czerniak, łysienie, trądzik różowaty, i wiele innych. 

Dermatologia estetyczna skupia się na poprawie kondycji skóry i spowolnieniu procesów starzenia. W dermatologii estetycznej stosuje się preparaty i zabiegi na usuwanie zmarszczek, usuwanie znamion, itp. Często leczenie chorób skóry, takich jak trądzik pospolity, wymaga też wykonania zabiegów estetycznych w celu usunięcia blizn potrądzikowych lub przebarwień skóry. 

Dermatolog specjalizujący się w leczeniu chorób skóry może jednocześnie być specjalistą dermatologii estetycznej lub szeroko pojętej medycyny estetycznej.  Dermatochirurgia zajmuje się usuwaniem chirurgicznym lub laserowym zmian skórnych takich jak różne rodzaje znamion – naskórkowe i melanocytowe, naczyniowe, łojowe i potowe -włókniaki, kurzajki, kaszaki, i inne.