Dermatologia

Najbardziej popularne choroby skóry u dzieci

Redakcja Dermatolog.pl, 16 października 2015

Najbardziej popularne choroby skóry u dzieci

Choroby skóry to nie tylko domena osób dorosłych. Rozmaite schorzenia atakują również dzieci, a nawet niemowlęta. Przedstawiamy najbardziej popularne choroby skóry u dzieci.
najbardziej popularne choroby skóry u dzieci

Skóra dzieci wymaga specjalnej troski – jest kilka razy cieńsza od skóry człowieka dorosłego i łatwo się przesusza. Dlatego też ma o wiele większe skłonności do zakażeń. Dodatkowo, dzieci – a zwłaszcza niemowlęta – mają nie do końca rozwinięty układ immunologiczny, więc rozmaite wirusy czy bakterie łatwiej niż u dorosłych atakują organizm. Szczególną rolę w diagnostyce i prewencji dziecięcych chorób skóry odgrywają rodzice, którzy podczas codziennej pielęgnacji dokładnie obserwują ciało malucha i mogą szybko reagować na pojawiające się zmiany. W przypadku zauważenia niepokojących plam, przebarwień czy krost warto zgłosić się do dermatologa lub pediatry, zwłaszcza gdy towarzyszą im inne objawy, jak gorączka, wymioty, biegunka czy ból. Pozwoli to na szybkie postawienie diagnozy oraz dobór odpowiednich metod leczenia, a także zapobiegnie niebezpiecznym powikłaniom. Prezentujemy najbardziej popularne choroby skóry u dzieci: ich przyczyny, metody leczenia oraz sposoby zapobiegania.

 

  1. Pieluszkowe zapalenie skóry

To jedna z najczęstszych chorób skóry u dzieci, dotykająca przeważnie niemowlęta między 7. a 12. miesiącem życia. Objawy schorzenia, do których zalicza się początkowo zaczerwienienie i łuszczenie naskórka, a w cięższych przypadkach – występujące nadkażenie bakteryjne (grudki, strupy, pęcherzyki, nadżerki), pojawiają się w okolicach pośladków, krocza, dolnej części pleców oraz pachwin, czyli miejsc narażonych na częsty kontakt z pieluszką. Przyczyny pieluszkowego zapalenia skóry są bardzo złożone. Zalicza się do nich przewlekły kontakt z wilgotną pieluszką, tarcie skóry o pieluchę, kontakt podrażnionej skóry z moczem i bakteriami kałowymi, niedostateczny poziom higieny, częste biegunki, długotrwałą antybiotykoterapię, a nawet reakcje alergiczne. Cięższe przypadki pieluszkowego zapalenia skóry wymagają leczenia preparatami o działaniu przeciwzapalnym, miejscowymi inhibitorami kalcyneuryny, antybiotykami, lekami przeciwhistaminowymi lub substancjami przeciwdrożdżakowymi. W większości przypadków wystarcza jednak zachowanie odpowiedniego poziomu higieny, umożliwianie dziecku jak najczęstszego przebywania bez pieluszki oraz stosowanie delikatnych preparatów pielęgnujących oraz łagodzących podrażnienia.

 

  1. Rumień zakaźny

Przebiegająca ostro zakaźna choroba wirusowa spowodowana zakażeniem parwowirusem B19. Występuje przeważnie u dzieci i niemowląt. Jej głównym objawem jest sinoczerwona wysypka, która początkowo występuje na policzkach. Po kilku dniach rozszerza się na tułów, ramiona oraz pośladki. Choroba ta nie wymaga leczenia – po 1-3 tygodniach ustępuje samoistnie, bez pozostawiania blizn czy łuszczenia naskórka. W skrajnych przypadkach w trakcie rumienia zakaźnego może dojść do depresji układu czerwonych krwinek, prowadzącej do ostrego zespołu hemolitycznego. Przeciw rumieniowi zakaźnemu nie można się zaszczepić, ale raz przebyta choroba uodparnia na całe życie.

 

  1. Różyczka

Choroba zakaźna spowodowana wirusem różyczki, której głównym objawem jest występująca na całym ciele swędząca różowa wysypka. Różyczce towarzyszą też gorączka, powiększenie węzłów chłonnych oraz niekiedy owrzodzenia jamy ustnej. Do zakażenia wirusem, którego nosicielem jest wyłącznie człowiek, dochodzi drogą kropelkową. Okres wylęgania wynosi od 2–3 tygodni. 7 dni przed wystąpieniem wysypki rozpoczyna się okres zaraźliwości. Kończy się on 3-5 dni po wystąpieniu wysypki. W bardzo ciężkich przypadkach choroba może prowadzić do powikłań, takich jak różyczkowe zapalenie mózgu, plamica różyczkowa czy różyczkowe zapalenie stawów. Leczenie różyczki jest głównie objawowe. Stosować można leki obniżające temperaturę oraz łagodzące ewentualny świąd. Warto wiedzieć, że różyczka u dzieci ma łagodniejszy przebieg – o wiele groźniejsza jest dla dorosłych, w tym kobiet w ciąży.

 

  1. Atopowe zapalenie skóry

AZS – atopowe zapalenie skóry – nazywane inaczej świerzbiączką lub wypryskiem atopowym, to nawracające, przewlekłe schorzenie atakujące noworodki i dzieci około 6-7. roku życia, zamieszkujące Europę i Stany Zjednoczone. Nieco częściej chorują dziewczynki niż chłopcy. Objawia się uporczywym świądem skóry, jej podrażnieniem, łuszczeniem i zaczerwienieniem, którym towarzyszy szereg objawów dodatkowych, takich jak katar sienny, alergiczne zapalenie spojówek, astma oskrzelowa czy objaw Dennie-Morgana. Przyczyny AZS nie są do końca znane. Zalicza się do nich uwarunkowania genetyczne oraz nieprawidłowe reakcje immunologiczne organizmu. Niestety, na chorobę tą jeszcze nie wynaleziono lekarstwa – stosuje się jedynie preparaty pomagające minimalizować jej objawy. Pocieszający jest jednak fakt, że po 23. roku życia choroba stopniowo się wycisza. Przez całe życie przyjmuje się natomiast specjalistyczne maści i kremy oraz stosuje odpowiednie kosmetyki zawierające emolienty.

 

  1. Liszajec zakaźny

Niezwykle zakaźna choroba skóry, wywoływana przez bakterie paciorkowca lub gronkowca (albo przez oba rodzaje bakterii jednocześnie), objawiająca się żółto-miodowym strupem na skórze. Liszajec może zaatakować każdego człowieka, lecz bardzo często pojawia się u dzieci, które miały kontakt z innymi zarażonymi maluchami (np. w przedszkolu) lub rozdrapały swędzące ugryzienie pchły czy komara. Liszajec w większości przypadków trwa kilkanaście dni i przebiega dość łagodnie. Leczenie polega na miejscowym stosowaniu maści z antybiotykami, flucydyną lub mupirocyną. Jeśli liszajec obejmuje dużą powierzchnię ciała lekarz może zalecić także doustne przyjmowanie antybiotyku. Uwaga! Nieleczony liszajec może utrzymywać się na skórze nawet kilka tygodni.

 

  1. Ciemieniucha

Ciemieniucha to dość częste schorzenie, występujące głównie u niemowląt tuż po urodzeniu, ale niekiedy także u starszych dzieci. Jej główny objaw to nadmierne złuszczanie się owłosionej skóry głowy, czasem połączone z tworzeniem się żółtych łusek. Ciemieniucha nie boli i nie swędzi, ale wygląda nieestetycznie. Naczelną przyczyną tej choroby są przejściowe zaburzenia w funkcjonowaniu gruczołów łojowych, których praca normalizuje się około 3. miesiąca życia dziecka (w sporadycznych przypadkach dzieje się to dopiero w drugim roku życia). Ciemieniucha nie wymaga specjalistycznego leczenia – w jej zwalczaniu sprawdza się odpowiednia pielęgnacja. Tu trzeba jednak uzbroić się w cierpliwość, bo może to potrwać nawet kilka tygodni. Pielęgnacja polega zaś na codziennym myciu główki dziecka delikatnym szamponem oraz wcieraniu w skórę naturalnych olejków, np. oliwy z oliwek lub oleju kokosowego.

 

  1. Potówki

Potówki to bardzo popularne schorzenie skóry u dzieci. Jest to nic innego, jak niewielkie (kilkumilimetrowe) i bardzo liczne przezroczyste krostki, przypominające krople rosy. Mogą pojawić się na całym ciele, ale przeważnie atakują plecy, szyję, pachwiny lub pachy – czyli miejsca narażone na otarcie, ucisk i mające mało kontaktu z powietrzem. Przyczyną powstawania potówek jest bowiem utrudniony odpływ potu, spowodowany np. wysoką temperaturą otoczenia, przegrzaniem dziecka, zbyt ciepłym i przylegającym do ciała ubiorem. Zwykłe przezroczyste potówki nie wymagają konsultacji z lekarzem – zwalczyć je można unikaniem przegrzewania dziecka, ubieraniem go w przewiewne ubrania oraz rezygnacją z dodatkowego natłuszczania skóry. Jeśli jednak potówki nie znikają i przekształcają się w rumieniowate grudki, którym towarzyszy świąd, warto udać się do dermatologa lub pediatry. Mamy wówczas do czynienia z tzw. potówkami czerwonymi, które mają skłonność do ulegania zakażeniom bakteryjnym. Leczenie obejmuje wtedy stosowanie antybiotyków oraz kąpiele z dodatkiem  środków antybakteryjnych.

Napisz komentarz

Dodaj komentarz

Znajdź specjalistę